Witold Dederko

Witold Dederko, urodzony 26 marca 1906 roku w Siedlcach, był polskim fotoreporterem, pedagogiem i aktorem filmowym. Był synem Mariana Dederki, artysty fotografika, i Janiny Rozalii z Sakowiczów, wnukiem Sotera Dederki, powstańca styczniowego i zesłańca. W latach 20. związany był z Polskim Towarzystwem Miłośników Fotografii. Pracował w rodzinnym studio, a od 1929 roku zajmował stanowisko kierownika reportażu w Polskiej Agencji Telegraficznej.

Od 1931 roku był członkiem Fotoklubu Polskiego, a w latach 1938–1939 członkiem Fotoklubu Warszawskiego. Od 1935 roku kierował laboratorium i był przedstawicielem firmy Kodak w Warszawie. Pracował również na wydziale fotografii lotniczej w Wyższej Szkole Lotniczej. Założył Grupę Zieloni, Grupę Przedszkole i Eksperymentalny Ośrodek Szkoleniowy Fotografii Artystycznej EOS.

Po II wojnie światowej poświęcił się pracy artystycznej oraz dydaktycznej jako wykładowca fotografii w warszawskim Technikum Fotograficznym, Państwowej Wyższej Szkole Filmowej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Prowadził rubrykę Gawędy o kompozycji na łamach miesięcznika Fotografia. Autor dwunastu książek z dziedziny fotografii. Od 1947 był członkiem założycielem ZPAF, a od 1956 członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A17-7-7). Jego syn Szymon Dederko (ur. 1958) także jest fotografem. Był autorem licznych prac i podręczników, a w 1958 opublikował "Łopatą do głowy czyli Rozmowy Tadeusza Pstrykowicza z jego wujem profesorem Panchrockim" oraz inne tytuły wpływowo kształtujące polską fotografię. W 2006–2017 ukazały się zaktualizowane wersje niektórych pozycji.

Jako aktor niezawodowy grał role epizodyczne i drugoplanowe w filmach i serialach w latach 1966–1988.