Bohdan Korzeniewski
Biografia
Bohdan Korzeniewski urodził się w Siedlcach w rodzinie Józefa, urzędnika sądowego, i Stanisławy z domu Borell, nauczycielki. Nauki początkowe pobierał w domu, a w 1925 ukończył Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze w Siedlcach i zdał maturę. W 1930 ukończył Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie studiów należał do Akademickiego Związku Młodzieży Socjalistycznej.
W latach 1932–1938 pracował w Bibliotece Narodowej, a w latach 1933–1934 przebywał we Francji na stypendium ufundowanym przez Fundusz Kultury Narodowej. Od 1934 wykładał historię teatru w PIST, co kontynuował na tajnych kompletach w czasie okupacji niemieckiej. Wraz z Leonem Schillerem był współzałożycielem podziemnej Tajnej Rady Teatralnej. Został więziony w obozie Auschwitz-Birkenau, skąd został zwolniony dzięki zabiegom międzynarodowym. Powstanie warszawskie spędził w Warszawie, głównie w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego; za zgodą władz niemieckich ratował dobytek BUW w styczniu 1945.
Po wojnie działał w komisji weryfikującej aktorów grających w dozwolonych przez okupanta, a potępianych przez władze podziemne jawnych spektaklach. Od 1946 był profesorem PWST i wieloletnim dziekanem Wydziału Reżyserii, łącząc tę pracę z funkcjami dyrektora i kierownika artystycznego wielu teatrów, m.in. Narodowego i Polskiego w Warszawie. W 1947 doktoryzował się na podstawie rozprawy Wojciech Bogusławski w latach powstawania Teatru Narodowego. W latach 1948–1980 wyreżyserował samodzielnie i we współpracy 67 przedstawień; tworzył inscenizacje, adaptacje i opracowania, koncentrując się na klasyce i wartości intelektualne. Jego debiut reżyserski z 1948 – Szkoła żon Moliera – był jednym z najgłośniejszych.
W 1956 wraz z Antonim Bohdziewiczem wyreżyserował pierwszą powojenną ekranizację Zemsty Aleksandra Fredry. Był także tłumaczem dzieł literatury rosyjskiej i francuskiej, m.in. Moliera. Od 1956 współredagował Pamiętnik Teatralny ze Zbigniewem Raszewskim. W latach 1955–1970 pełnił funkcje prezesa Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego, a od 1970 – prezesa honorowego. 23 sierpnia 1980 dołączył do apelu 64 uczeni.
Dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Ewa z domu Rostkowska (1910–1983), polonistka, z którą miał córkę Małgorzatę (zm. 1977) i syna Tomasza. Drugą żoną była Anna Kuligowska-Korzeniewska.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu komunalnym w Piasecznie (sektor F3-10-13).