Modrzewski Jan Ignacy
Biografia
Modrzewski Jan Ignacy urodził się 6 kwietnia 1869 w Siedlcach. W 1893 r. uzyskał dyplom lekarza na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim i kontynuował naukę w Paryżu i Berlinie. Pracę zawodową rozpoczął w 1895 r. jako ordynator oddziału chirurgicznego Szpitala Żydowskiego, a od 1905 r. w Szpitalu św. Wincentego a Paulo w Lublinie.
Brał udział jako chirurg w wojnie rosyjsko-japońskiej, I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie I wojny światowej został ranny pod Horodenką i był ordynatorem szpitala wojskowego w Karsie. Przez niemal całe dwudziestolecie międzywojenne, a także po wojnie do 1946 r. pracował w szpitalu szarytek w Lublinie, a od 1930 r. na stanowisku dyrektora. W czasie II wojny światowej pracował w przychodni chirurgicznej; w 1940 r. został (na krótko) aresztowany przez Niemców. Zorganizował doraźną pomoc lekarską po masakrze więźniów politycznych w więzieniu na zamku 22 lipca 1944 r. Pracował zawodowo do 1958 r. w przychodni chirurgicznej (do 88 roku życia).
Zasłużył się w dziedzinie chirurgii wprowadzając nowe metody operacyjne i najnowsze osiągnięcia techniki w zakresie narzędzi chirurgicznych. W bardzo krótkim czasie w 1908 r. opanował w Wiedniu radiologię i jako pierwszy sprowadził do Lublina aparat Roentgena, zaś w 1921 r. opracował własnej konstrukcji refleks-radiometr, służący do określenia promieni X wytworzonych przez lampę Roentgena.
Pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
Działalność społeczna: Brał czynny udział w życiu społecznym i politycznym. W okresie I wojny światowej był organizatorem i prezesem Związku Wojskowych Polaków w Okręgu Zakaukaskim. Po wojnie dwukrotnie radnym miasta Lublina, w 1930 r. został posłem na Sejm z listy BBWR, z ramienia tego klubu został w 1931 r. członkiem Trybunału Stanu, w 1935 r. został senatorem IV kadencji. W działalności społecznej zajmował się sprawami szpitalnictwa, higieny, samorządu i kultury. Był aktywnym działaczem, a przez cztery lata prezesem Izby Lekarskiej w Lublinie, a także w zarządzie Naczelnej Izby Lekarskiej w Warszawie. Należał do komitetu redakcyjnego Medycyny Społecznej i Klinicznej. Brał czynny udział w zorganizowaniu Muzeum Lubelskiego, do którego przekazał eksponaty sztuki wschodniej, przywiezione z wojny rosyjsko-japońskiej, a po wojnie był członkiem Wojewódzkiego Komitetu Ocalenia Niszczejącego Majdanka. Należał do wolnomularskiej loży lubelskiej, a po jej rozwiązaniu był członkiem warszawskiej loży Kopernik.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932).