Andrzej Rogoziński
Biografia
Andrzej Rogoziński urodził się 20 września 1874 r. w Siedlcach. Był polskim księdzem i łódzkim działaczem społecznym, więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau, ofiarą nazistowskich zbrodni.
Ukończył szkołę elementarną w Sochaczewie i Seminarium Metropolitalne Warszawskie. 19 stycznia 1902 uzyskał święcenia kapłańskie i pełnił funkcje wikarego w Nowo-Mińsku, a także kapelana szpitala w Tworkach. Następnie pracował jako wikary w Kutnie, a od 1904 w parafii Podwyższenia Św. Krzyża w Łodzi. W Łodzi zainicjował Łódzkie Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańska Demokracja – Pierwszego Organizatora ks. Andrzeja Rogozińskiego-organizację mającą wspierać robotników, prowadzić pośrednictwo pracy, bibliotekę, orkiestrę i szkółkę dla dzieci oraz spółdzielcze sklepy komandytowe.
W latach 1915–1932 był proboszczem w Kołacinku, Domaniewie i Szczawinie. Po powrocie do Łodzi w 1932 r. kontynuował działalność społeczno-polityczną; w 1934 r. został kandydatem na radnego Rady Miejskiej w Łodzi, lecz ordynariusz diecezji zakazał kandydowania. W 1934 został rektorem kościoła filialnego w Grotnikach, a w 1935 wikariuszem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi. 6 października 1941 został aresztowany przez Niemców i przewieziony do obozu przesiedleńczego w Konstantynowie, a następnie do obozu koncentracyjnego w Dachau (numer obozowy 28160). 20 maja 1942 przewieziono go w transporcie inwalidów do Hatheim w Alkoven, gdzie został zamordowany w komorze gazowej.