Bolesław Sylwester Dębiński
Biografia
Bolesław Sylwester Dębiński urodził się w 1868 roku w Siedlcach. Był polskim lekarzem, przyrodnikiem i działaczem społecznym; znany także jako Dembiński i pseud. Józef Drut.
Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie w Petersburgu i medycynę na Uniwersytecie Warszawskim. Tytuł doktora medycyny uzyskał w 1899 r. na Uniwersytecie w Paryżu, a docenturę medycyny wewnętrznej uzyskał w 1918 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W latach 1899–1903 pracował jako asystent w Zakładzie Anatomii Patologicznej Pasteura w Paryżu; od 1903 r. był asystentem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Saint Quentin, a od 1906 r. asystentem katedry Anatomii Patologicznej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1906–1914 pełnił funkcję asystenta, a w latach 1914–1915 ordynatora Oddziału Wewnętrznego Szpitala św. Ducha w Warszawie, a w latach 1916–1920 ordynatora Oddziału Wewnętrznego Szpitala Przemienienia Pańskiego w Warszawie.
Pozostawił znaczny dorobek naukowy w dziedzinie diagnostyki, terapii i profilaktyki gruźlicy, w tym podręcznik Diagnostyka gruźlicy. Stworzył własną metodę rozróżniania gruźlicy na czynną i nieczynną poprzez stosowanie odczynników tuberkulinowych.
Od 1906 był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, współwłaścicielem Gazety Lekarskiej; w 1917 został członkiem rzeczywistym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Społecznik, działacz konspiracyjny ruchu robotniczego, założył w 1889 r. kółko rolnicze Bolkowicza i organizował kasy oporu i kasy strajkowe; w 1891 r. aresztowany i uwięziony w Cytadeli Warszawskiej; w 1892 r. zwolniony za kaucją i wyjechał na studia do Paryża; zaocznie został skazany na 3 miesiące więzienia, potem wyrok zmieniono na rok nadzoru policyjnego.