Antoni Walery Izydor Auleitner

Antoni Walery Izydor Auleitner urodził się 13 grudnia 1801 w Siedlcach. Był synem Antoniego i Marianny z Białostockich. Uczył się w szkole pijarskiej w Łukowie, a następnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim w Szkole Szczegółowej Leśnictwa przy uniwersytecie. Od grudnia 1821 pracował w administracji lasów rządowych Królestwa Polskiego, początkowo jako praktykant w kancelarii nadleśniczego naczelnego, następnie adiunkt przy urządzaniu lasów.

W latach 1832–1835 pozostawał poza służbą rządową; po przywróceniu do pracy pełnił m.in. nadleśniczego w leśnictwie we Włocławku (do 1841, kiedy został karnie oddalony), nadleśniczego w leśnictwie w Warszawie (1853–1858), asesora przy rządzie gubernialnym radomskim i asesora przy rządzie gubernialnym warszawskim. Przeszedł na emeryturę w styczniu 1867. Grób Auleitnera znajduje się na warszawskich Powązkach.

W przerwach w pracy w lasach rządowych prowadził leśnictwo prywatne i w 1862 wystosował krytyczny memoriał, wskazując na gorszy poziom gospodarki leśnej i konieczność reform leśnictwa rządowego. Opublikował szereg prac dotyczących leśnictwa, m.in. podręcznik Gospodarstwo leśne, czyli proste zasady hodowania, urządzania i ochrony lasów oraz korzystnego z nich użytkowania ze szczególną uwagą na lasy prywatne dla użytku właścicieli ziemiańskich, rządców dóbr i leśniczych praktycznie wyłożone (1845). Drugie wydanie ukazało się w 1853. Ponadto Auleitner ogłosił m.in. Przewodnik leśny (1850). Publikował także artykuły na łamach wielu czasopism rolniczych i leśniczych. Był członkiem korespondent Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (1851–1898).