Edmund Jerzy Banasikowski
Biografia
Edmund Jerzy Banasikowski urodził się 3 kwietnia 1914 roku w Siedlcach. Był absolwentem Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 października 1935 i 427. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym miesiącu awansował na porucznika ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 404. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w 23. Pułku Piechoty we Włodzimierzu na stanowisku dowódcy plutonu 7. kompanii. Po wybuchu II wojny światowej zajmował stanowisko dowódcy pododcinka Batalionu Fortecznego Mikołów.
Po zakończeniu kampanii wrześniowej brał udział w konspiracji na terenie Siedlec oraz Warszawy (1939–1941). W styczniu 1942 roku mianowany dowódcą grupy dywersyjnej Wachlarz, działającej w okolicach Witebska i Newela. Po reorganizacji struktur dywersji wszedł w skład Inspektoratu obwodu wileńskiego Armii Krajowej, gdzie został zastępcą majora Czesława Dębickiego (pseud. Jarema).
Latem 1944 roku brał udział w operacji Ostra Brama. Następnie – wraz z Antonim Snarskim – redagował biuletyn Na Zew Ziemi Ojczystej. Wiosną 1945 roku aresztowany przez NKWD zdołał zbiec z więzienia i przedostać się do Warszawy. Wobec terroru radzieckiego i represji wobec byłych żołnierzy AK podjął decyzję o wyjeździe z kraju. Wiosną 1946 roku przedostał się do Szwecji, a w 1951 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał w Milwaukee.
Na emigracji pełnił funkcję przewodniczącego Kongresu Polonii Amerykańskiej w stanie Wisconsin (1960–1977). Był korespondentem Radia Wolna Europy, laureatem nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (1989). Pełnił również przez długi okres funkcję prezesa Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Milwaukee. 10 czerwca 1989 został powołany do Oddziału Rady Narodowej RP na terenie Stanów Zjednoczonych.
Szlak wojenny zakończył w randze kapitana; po upadku komunizmu w Polsce awansował do stopnia majora (1990) i następnie do pułkownika. Autor książki Na zew Ziemi Wileńskiej (1990). Żonaty z Zofią (de domo Brzozowską), miał dwoje dzieci: Barbara i Ryszard. Zmarł 3 kwietnia 2010 w DeWitt w stanie Michigan, USA.