Władysław Kamiński
Biografia
Władysław Kamiński urodził się 17 marca 1897 roku w Siedlcach w rodzinie Aleksandra, drobnego rolnika, i Marii z Czerwińskich. Po ukończeniu gimnazjum w Siedlcach w 1915 roku zdał maturę i podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, uzyskując dyplom w 1924 roku.
W 1915 roku dotarł do Legionów Polskich. W latach 1915–1917 służył w 5. pułku piechoty, m.in. pod Kostiuszynówką. Przeszedł także kursy podoficerskie i instruktorskie w Zambrowie i Zegrzu oraz szkołę oficerską 1. pułku piechoty Legions w Zambrowie w 1917 roku. W 1917 roku został internowany w Szczypiornie i Łomży. Przed 1915 rokiem i po 1917 roku należał do POW.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował na terenie województwa wileńskiego jako sekretarz Rady Wojewódzkiej Centralnego Związku Osadników, następnie wiceprezes i prezes Zarządu Głównego, wiceprezes Związku Kółek Rolniczych i ZMW w Wilnie. Był członkiem Okręgowej Komisji Ziemskiej i zarządu Związku Legionistów, Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego i Wileńskiej Izby Rolniczej (był jej wiceprezesem). Był inicjatorem powołania uniwersytetu ludowego i wielu kursów oświatowych.
W wyborach parlamentarnych w 1928 roku został posłem na Sejm II kadencji (1928–1930) z listy BBWR z okręgu toruńskiego. W 1930 roku wybrany ponownie na Sejm III kadencji; w 1935 roku na Sejm IV kadencji. W 1938 roku został senatorem z województwa wileńskiego, należał do klubu OZN. Pracował w komisjach budżetowej (zastępca członka), prawniczej (zastępca członka) i reform rolnych, a także w komisjach budżetowej, regulaminowej i prawniczej. W latach 1935–1936 był wybierany do specjalnej komisji do rozważenia projektu ustawy o upoważnieniu Prezydenta RP do wydawania dekretów, w 1938 roku – do specjalnej komisji do spraw cen artykułów rolnych.
W wyborach 1938 roku został senatorem z województwa wileńskiego. W kadencji należał do klubu OZN i pracował w komisjach: budżetowej, prawniczej i rolnej. W 1938 roku został także wybrany do Komitetu Techniki Ustawodawczej.
II wojna światowa: uczestniczył w kampanii wrześniowej; we wrześniu 1939 roku organizował konspiracyjny Komitet Walki o Wyzwolenie, włączony następnie do SZP. Od grudnia 1939 do aresztowania był szefem Wydziału VI Dowództwa Wojewódzkiego SZP-Komendy Okręgu Wilno-ZWZi; jednocześnie od 1940 roku redagował czasopismo Polska w Walce.
Został aresztowany przez NKWD 11 kwietnia 1941 roku. Był więziony w Wilnie, a następnie w Moskwie (Łubinka, Lefortowo i Butyrki). 29 lipca 1941 roku został skazany na karę śmierci przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR, którą 12 sierpnia 1941 zamieniono na 10 lat obozu. Został zwolniony 13 sierpnia 1941 roku. Odrzucił zaproponowane przez ambasadora RP Stanisława Kota stanowisko kierownika delegatury w Taszkienii i objął dowództwo III batalionu 13 pułku piechoty Rysiów 5. Wilenskiej Dywizji Piechoty Armii Polskiej w ZSRR. Od października 1942 roku walczył w Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie i w II Korpusie Polskim do marca 1943 jako dowódca 15. Wileńskiego Batalionu Strzelców. W kampanii włoskiej walczył jako dowódca 13. Wileńskiego Batalionu Strzelców. W 1944 roku awansował na podpułkownika. Poległ w bitwie o Monte Cassino, prowadząc atak swojego batalionu na wzgórze San Angelo. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino.
Decyzją ministra obrony narodowej 11 września 2015 został pośmiertnie awansowany na stopień pułkownika.
Był żonaty z Sabiną Sawicką, miał dwoje dzieci: Zdzisława (ur. 3 stycznia 1922) i Alinę (ur. 12 maja 1927).