Mieczysław Baryłko
Biografia
Mieczysław Baryłko urodził się 29 lipca 1923 roku w Siedlcach. Podczas okupacji niemieckiej studiował w Warszawie, a w 1943 roku aresztowano go Gestapo, więziono na Pawiaku i wysłano do obozów koncentracyjnych Auschwitz, Groß-Rosen i Flossenburg.
Po wojnie osiadł w Elblągu, a od 1946 mieszkał w Gdańsku, a od 1947 w Sopocie. Studiował malarstwo w PWSSP w Sopocie w latach 1946–1951, w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. W latach 1955–1971 był pracownikiem dydaktycznym sopockiej PWSSP i od 1954 na Wydziale Malarstwa gdańskiej PWSSP, początkowo w Pracowni Malarstwa Architektonicznego, a następnie w Pracowni Rysunku Wieczornego. Uczestniczył w rekonstrukcji fasad kamienic przy ul. Długiej i na Długim Targu w Gdańsku.
W latach 1956–1958 i 1968–1969 pełnił funkcję prezesa Gdańskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków i był członkiem Głównego Zarządu ZPAP. W 1984 roku wszedł do Zarządu Okręgu Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Gdańsku.
Od 1950 był mężem Eleonory z domu Jagaciak (1925–2016), malarki, graficzki i pedagoga. Zmarł w Sopocie i pochowany został na cmentarzu komunalnym w Sopocie, kwatera N10-5-5.
Twórczość Mieczysława Baryłko łączy tradycję kolorystyczną i realistyczną w malarstwie polskim. Był członkiem Grupy Realistów i podejmował klasyczne motywy takie jak martwa natura, portret, pejzaż, tematy religijne, symboliczne i historyczne. Należał do PPS w latach 1945–1948 i do PZPR od 1948 roku. Ważnym dziełem był obraz Prawda zwycięży z 1972 roku, będący manifestem odnoszącym się do sytuacji politycznej PRL.
Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Gdańsku i Muzeum Narodowego w Szczecinie, a także w Muzeum Historycznym Miasta Gdańska, Galerii Drezdeńskiej oraz w kolekcjach prywatnych.