Melchior Władysław Nestorowicz
Biografia
Urodził się 12 stycznia 1880 roku w Siedlcach. Był polskim specjalistą w dziedzinie budowy i utrzymania dróg, profesorem Politechniki Warszawskiej oraz dziekanem Wydziału Inżynierii PW.
W 1904 ukończył studia na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Warszawskiego Instytutu Politechnicznego im. Mikołaja II, otrzymując dyplom inżyniera budowniczego I kategorii. W 1914 został powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1916 objął dowództwo oddziału robót drogowych IV armii i był odpowiedzialny za budowę dróg i mostów w strefach przyfrontowych. Dwa lata później wstąpił do Zarządu Cywilnego I Korpusu Polskiego w Bobrujsku na Białorusi. W maju 1918 po rozwiązaniu Korpusu powrócił do Polski. Osiedlił się w Warszawie i rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Kilka miesięcy później objął funkcję kierownika Wydziału Dróg Kołowych MSW. Po utworzeniu nowego Ministerstwa Robót Publicznych otrzymał nominację na stanowisko dyrektora Departamentu Drogowego. W 1932 rozpoczął pracę w Ministerstwie Komunikacji.
Od 1919 pracował na Politechnice Warszawskiej. W 1925 uzyskał habilitację za pracę Sprawa drogowa w Polsce. W 1934 uzyskał tytuł profesora, a dwa lata później objął stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych PW. W latach 1935–1937 sprawował funkcję dziekana Wydziału Inżynierii PW.
Głównym obszarem zainteresowań Melchiora Nestorowicza była budowa i utrzymanie infrastruktury drogowej. Był inicjatorem modernizacji istniejącej sieci dróg, oraz autorem planu budowy autostrad, który nie został jednak zrealizowany. Był również autorem szeregu projektów ustaw, m.in.: o budowie i utrzymaniu dróg publicznych (1920), o przepisach porządkowych na drogach publicznych (1921) i o Państwowym Funduszu Drogowym (1931).
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 32-II-9/10).