Eugeniusz Kalinowski
Biografia
Urodził się 1 stycznia 1927 roku w Siedlcach. Podczas II wojny światowej wstąpił do Armii Krajowej w 1943 roku; jego brat Zdzisław wraz z grupą przyjaciół z AK został rozstrzelany w 1944 roku.
Po wojnie ukończył maturę w 1946 roku w liceum siedleckim i wyjechał do Wrocławia, gdzie podjął studia na Politechnice Wrocławskiej. Studiował na Wydziale Mechaniczno-Elektrotechnicznym, który z czasem przekształcił się w dwa wydziały: Mechaniczny i Elektryczny. W czasie studiów zarabiał na własne utrzymanie jako nauczyciel matematyki i fizyki w Państwowej Szkole Pracy Społecznej we Wrocławiu. Studia ukończył w roku 1951, uzyskując tytuł magistra inżyniera.
Już podczas studiów, od 1950 roku rozpoczął pracę na Politechnice Wrocławskiej w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych jako młodszy asystent. W swej działalności naukowej zajmował kolejno stanowiska: asystenta, adiunkta (1955), docenta (1969), profesora nadzwyczajnego (1976) i profesora zwyczajnego (1992). W 1963 roku uzyskał stopień doktora za rozprawę pt. Dopuszczalna szybkość studzenia ciał kruchych na przykładzie kruchego szkła przeźroczystego. Jego badania dotyczyły szybkości studzenia materiałów kruchych, szczególnie szkła, co miało zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. W 1968 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, broniąc pracy Przekazywanie ciepła do gruntu przy równoczesnym podsiąkaniu wody gruntowej. Ta rozprawa była istotna z punktu widzenia inżynierii lądowej i budownictwa, badając procesy wymiany ciepła w gruntach i ich wpływ na środowisko. Od 1976 roku pełnił funkcję profesora na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej, gdzie prowadził badania z zakresu mechaniki cieczy, gazów i termodynamiki.
Początkowy okres pracy prof. Kalinowskiego przypadał na lata intensywnej odbudowy dolnośląskiego przemysłu po zniszczeniach wojennych. Wspólnie z kolegami z katedry angażował się w uruchamianie maszyn parowych, turbin, kotłów, pieców i chłodni w wielu niewielkich przedsiębiorstwach, łącząc te zadania z pracą dydaktyczną. W latach 1971–1973 był konsultantem naukowym w biurze projektowym „Spomasz” we Wrocławiu, a w latach 1973–1979 – w przedsiębiorstwie „Cuprum” oraz fabryce porcelany w Wałbrzychu. Na uczelni kierował Zakładem Termodynamiki w latach 1973–1999, był organizatorem i dyrektorem Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów (1981–1984 i 1993–1999), przez kilka kadencji członkiem Senatu PW, seniorem senatu i zastępcą przewodniczącego Komisji Rozwoju Kadry i Finansowania Badań. Zasłużył się dla powstania budynku Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów, tzw. Starej Kotłowni oraz nowych pomieszczeń w budynku D-2.
Zmarł 11 sierpnia 2001 roku, pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 16A-1-11).