Antoni Ponikowski
Biografia
Antoni Ponikowski urodził się w Siedlcach 29 maja 1878. Po ukończeniu gimnazjum w Siedlcach w 1896 kontynuował studia na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Warszawskiego Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II, gdzie w 1903 uzyskał dyplom inżyniera budowlanego I stopnia.
Był miłośnikiem muzyki i śpiewu; w 1899 wraz z Tadeuszem Lechem i Janem Zarzyckim założył Chór „Pieśń” i grał na wiolonczeli oraz śpiewał barytonem. Chór cieszył się dużą popularnością i należał do najlepszych w Warszawie.
W działalności politycznej i społecznej działał w Ligi Narodowej (1900–1911), był działaczem Towarzystwa Oświaty Narodowej, a po wojnie wszedł w skład Polskiego Stronnictwa Chrześcijańsko-Demokratycznego. W 1917 objął funkcje w Radzie Głównej Opiekuńczej i w Delegacji do Spraw Kanalizacji i Wodociągów Magistratu Warszawy, a także pełnił funkcje radnego miejskiego. W rządach Rady Regencyjnej pełnił urząd ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego (1917–1918) i tymczasowego premiera (1918). W roku 1919 został dyrektorem Oddziału Warszawskiego PTB, a w 1920 brał udział w Obywatelskim Komitecie Wykonawczym Obrony Państwa.
Od 19 września 1921 do 6 czerwca 1922 był premierem w tzw. rządzie fachowców i ponownie ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego, kierował też Ministerstwem Kultury i Sztuki. Jego rząd upadł wobec wotum nieufności ze strony Józefa Piłsudskiego.
Po latach kariery akademickiej był m.in. dyrektorem Oddziału Warszawskiego PTB, rektorem Politechniki Warszawskiej (1921–1922, 1923–1924), prezesem Komitetu Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie oraz prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Kraju; brał czynny udział w organizowaniu i odnowie szkolnictwa. Podczas okupacji wykładał w konspiracyjnych kompletach, a po wojnie kontynuował pracę naukową i objął stanowisko p.o. rektora PW w Lublinie.