Ada Fighiera-Sikorska
Biografia
Ada Fighiera-Sikorska, właściwie Adela, urodziła się 26 stycznia 1929 w Siedlcach. Wychowała się w Warszawie, skąd wraz z rodzicami, babcią Marią i siostrami uciekła do Lwowa po niemieckiej napaści na Polskę 1 września 1939 roku. Po sowieckiej agresji 17 września rodzina została zesłana na Syberię.
Ojciec Ady, generał Franciszek Sikorski, został zastrzelony wiosną 1940 w Charkowie w ramach zbrodni katyńskiej. Dzięki umowie z Wielką Brytanią w 1941 roku ZSRR uwolnił polskich internowanych. W 1942 Ada z matką i siostrą mogły wyjechać przez Samarkandę do Persji, najpierw do Teheranu, a następnie do Isfahanu, gdzie uczęszczała do polskiej szkoły. Między 1945 a styczniem 1948 mieszkała w Bejrucie, w Libanie, a w 1948 zdała polski egzamin maturalny w Wielkiej Brytanii. W listopadzie wróciła do Polski po osiemioletniej tułaczce wojennej i powojennej.
Ukończyła slawistykę, specjalizację dziennikarstwo, na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie podjęła pracę w wydawnictwie. W 1956 uczestniczyła w kursach języka esperanto, które w Warszawie organizował Julio Baghy.
W 1958, przed jubileuszowym Światowym Kongresem Esperanto w Warszawie, była wiceprezydentem Warszawskiego Towarzystwa Esperanckiego i członkiem esperanckiej redakcji Polskiego Radia, gdzie poznała swojego przyszłego męża Gian Carlo Fighierę. W 1960 roku w Brukseli wyszła za mąż za Gian Carlo Fighierę. Rok później pracowała z nim przy organizacji Światowego Kongresu Esperanto w Harrogate (Wielka Brytania).
W 1962 Ada Fighiera-Sikorska przejęła od Theodore’a Junga czasopismo Heroldo de Esperanto, które redagowała przez 36 lat, najpierw w Brukseli, a następnie w Madrycie, od 1988 w Turynie. Równocześnie aktywnie uczestniczyła w wielu międzynarodowych, krajowych i regionalnych kongresach i spotkaniach esperanckich jako nauczycielka i wykładowczyni.
Ada zmarła w wieku 67 lat w klinice Fornaca (Turyn), gdzie przeleżała dwa miesiące z powodu nieuleczalnej choroby kręgosłupa i wątroby. Do końca była aktywna intelektualnie. Ze szpitala pisała dziesiątki listów do rodziny i przyjaciół. Na kilka dni przed śmiercią zaczęła pisać artykuły i robić korekty kolejnego numeru Heroldo de Esperanto. Podczas pogrzebu na jej trumnie położono polską i brytyjską flagę. Prochy przechowywane są w kolumbarium głównego cmentarza w Turynie (kwatera A2, numer 24).
Od 2004 roku przyznawana jest Nagroda im. Ady Fighiery-Sikorskiej podczas Międzynarodowego Esperanckiego Tygodnia Kultury i Turystyki w Katalonii. Pierwszym nagrodzonym był Augusto Casquero z Walencji; nagrody otrzymali również Halina Kuropatnicka-Salamon (2015), Ana Manero (2017) i Zsófia Kóródy (2016).